shut.

Ερώτηση: πόσες φορές μπορεί να σε εκνευρίσει ο ίδιος άνθρωπος, για το ίδιο θέμα, με τις ίδιες αντιδράσεις?

Απάντηση: unknown.

Ερώτηση: πόσες φορές μπορεί να νιώσεις πανηλίθιος, για τον ίδιο λόγο, με τις ίδιες προθέσεις?

Απάντηση: unknown.

Ερώτηση: πόσες φορές μπορεί να σκεφτείς να γίνεις no.1 bitch, αλλά για κάποιον ΑΓΝΩΣΤΟ λόγο χτυπάς το κεφάλι σου και το βουλώνεις?

Απάντηση: unknown.

Έχω καιρό να γράψω και συνειδητοποίησα ότι τελικά το καλύτερο για ξέσπασμα είναι το blog. Δεν έχεις επαφή με κανέναν, απλά τα γράφεις για να τα διαβάσεις εσύ κι άντε 2-3 ακόμα. Άσε που δεν έχει άσχημο αντίκτυπο πουθενά.
Βαρέθηκα να χαλάω τη διάθεσή μου για τα προβήματα των άλλων. Πραγματικά με έχει κουράσει αυτό το θέμα. Αν ασχολούμαι, είμαι κακιά. Αν δεν ασχολούμαι, είμαι αδιάφορη. Τι σκατά πρέπει να γίνει? Μόνο δύο μπορώ να σκεφτώ. Η' σταματήστε να μου μιλάτε για οτιδήποτε, ή σταματήστε να έχετε προβλήματα.
Φίλος σου λέει. Εγώ προσωπικά έχω χάσει πάσα ιδέα για το ζήτημα. Με θυμάμαι να λέω πάντα: "πολύ σημαντικοί οι φίλοι". Όλο μαλακίες είμαι τελικά. Και διαπιστώνω πως αυτός είναι κι ο λόγος που θέλω τον χρόνο μου για να "ανοιχτώ" πλέον. Πιο μικρή ήμουν ανοιχτό βιβλίο. Μετά από τα διάφορα που έχουν συμβεί, λογικό είναι. Σας βαρέθηκα. ΠΑΛΙ. Ειδικά τα τελευταία 3 χρόνια, έχουν γίνει τρελές αλλαγές σε αυτό το θέμα. Πρακτικά και συναισθηματικά. Μάλλον λάθος καταλαβαίνω.
Και το πιο γαμάτο είναι ότι μόνο εγώ σκάω. Κάποια στιγμή θα το μετανιώσω. Ας έρθει σύντομα.
Το κλείνω το μαγαζάκι.

Blue.

What you see is what you get.

Έτσι, για να το βουλώσουν μερικοί. Μια χαρά ήταν ο άνθρωπος.
ΘΘ, είχες δίκιο φίλε μου.
Γαμώτο. Γαμώτο. Γαμώτο._

This is it. This is the final curtain call.

Πάνε 2 μέρες τώρα... Έχω διαβάσει, ακούσει, δει οτιδήποτε έχει να κάνει με τον Michael Jackson. "Βασιλιά της pop" τον αποκαλούνε όλοι. Εμένα τελικά, μου ακούγεται λιγοστό αυτό για να τον χαρακτηρίσω. Τώρα που εξελίχθηκαν έτσι τα πράγματα το συνειδητοποίησα. Από τις 11 Μαρτίου στις 9 το πρωί είχε κλείσει ότι: στις 16 Ιουλίου 2009, στο O2 Arena του Λονδίνου θα βλέπαμε τη συναυλία της ζωής μας. Εγώ κι ο Θωμάς σίγουρα, οι άλλοι 2 "παίζανε". Κι από εκείνη τη μέρα, "χοροπηδούσα" μέσα μου και μετρούσα μέρες. Κι από εκείνη τη μέρα, άρχισαν όλοι: "που θα πας? στον Jackson? αυτού θα του πέσει η μύτη. θα μείνει στον τόπο. 50 συναυλίες? αποκλείεται. σε αυτόν? θα δώσεις λεφτά για αυτόν? μα δεν είσαι καν groupie και μέγιστη fan. τι να δεις? χάλια θα είναι". Και εγώ γελούσα μέσα μου κι έλεγα ότι ζηλεύουν όλοι. Και ψιλοτσατιζόμουν κιόλας και έλεγα: "εσείς τι ζόρι τραβάτε ρε? δικά μου είναι τα λεφτά, δικά σας είναι? Εγώ γουστάρω να τον δω και θα τον δω. Και στη τελική, θέλω να τον δω πριν πεθάνει τον άνθρωπο. Να λέω στα εγγόνια μου ότι αυτόν τον τυπά, τον είδα από κοντά. Και χόρεψα στους ρυθμούς του και τραγούδησα. Εσείς καθήστε και λιώστε, δείτε το από την τηλεόραση." Άδικο είχα? Πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω πως θα μπορούσε κάποιος να μη θέλει να δει τον Jackson. Εγώ είμαι 24 και τόσα χρόνια, δεν έχω δει όμοιό του. Μπορεί να μην ακούω κάθε μέρα Michael Jackson, αλλά ... Είναι δυνατόν να μη θες να απολαύσεις κάτι τέτοιο, όταν σου δίνεται η ευκαιρία? Δε νομίζω ότι υπάρχει άνθρωπος που δεν τον ξέρει, δε νομίζω ότι υπάρχει άνθρωπος που δεν ξέρει έστω και ένα τραγούδι του, ότι υπάρχει άνθρωπος που δεν έχει σιγοτραγουδήσει ή χορέψει έστω και ένα δευτερόλεπτο Michael Jackson. Δεν γίνεται δηλαδή. Υπάρχει κάποιος? Υπάρχει κάποιος που δεν ξέρει το σήμα κατετεθέν του, το "moonwalk"?
Κι όμως... Όλα άλλαξαν μέσα σε ένα βράδυ. Θυμάμαι διάβαζα διάφορα για αυτόν, για την υγεία του κλπ. Κι ο Θωμάς έλεγε: "μην ακούς τίποτα. όλα γίνονται για το κουτσομπολιό. Η Sun τα γράφει για να δημιουργηθεί σκάνδαλο". Η τελευταία είδηση που διάβασα εκείνο το βράδυ πριν κοιμηθώ, ήταν στο troktiko κι έλεγε: "με ανακοπή ο Jackson??". Και ερωτηματικά δίπλα. Τη διάβασα κι έπεσα για ύπνο. Είπα θα είναι ένα από όλα όσα γράφονται. Και το πρωί στις 8:20 με ξύπνησε ο Σπύρος και μου είπε : "πέθανε ο Michael Jackson". Κι απάντησα μες στον ύπνο μου: "ωραία". Δεν κατάλαβα καν τι είπε. Και όταν σηκώθηκα είδα 50 whisper ανοιχτά στο msn. Και όλοι έγραφαν το ίδιο. Ακόμα και σήμερα που γράφω, παράξενο μου φαίνεται. Μα πέθανε ο Jackson? Πεθαίνουν τέτοιοι άνθρωποι ρε γαμώτο?
Και να που φτάσαμε στο : music events - N / 2-0. Μετά τους Depeche, μας ήρθε κι αυτό κουτί. Thriller. Στεναχωρήθηκα πολύ όμως. Πάρα πολύ. Σαν να τον είχα όντως δει. Εσάς σίγουρα θα σας φανεί περίεργο, αλλά δεν με νοιάζει κιόλας.
Όπως και να'χει... He owns the sky now. Από εδώ και πέρα, I'll keep everything in the closet. This is it._
R.I.P.

P.s. Υπήρξαν πολλοί χιουμορίστες που τηλεφώνησαν. Κανένας από αυτούς δεν θα τηλεφωνούσε να δει πως ήταν η συναυλία, αν όντως γινόταν. losers.

Stucked part. III

This track is on replay again 'n again today.

Trippin'... Travellin' thoughts... Serenity... Feelings.
As the track ... Tsunami. ♥♪♫

When you feel...

UNLUCKY.

There are many times that you feel that the world conspires against you.

This video explains exactly this feeling. You can see it on :

http://www.flickr.com/photos/iliask3/3599233252/in/pool-ggd


So... rain on me.

Depeche Mode... is past.

Έχετε σκεφτεί ποτέ ότι κάποιος σας έχει μουντζώσει?
Ότι το σύμπαν συνωμοτεί εναντίον σας?
Ότι αφού ξεκίνησε κάτι στραβά, τα πήρε όλα η μπάλα και πάνε ακόμα χειρότερα?
Ότι αγόρασες λαχείο ρε παιδί μου, κι ο αμέσως επόμενος από σένα το κέρδισε?

Ε!Κάτι τέτοιο πάνω-κάτω έγινε και σε όλους εμάς τους τουλάχιστον 30.000 που αποφασίσαμε ότι θέλουμε να χορέψουμε, να τραγουδήσουμε, να τσιρίξουμε, να πορωθούμε, να ξεφύγουμε, να απολαύσουμε και να... δακρύσουμε με τους Depeche Mode.
Θα μου πεις, έγιναν αυτά. Στις 12 Μαϊου 2009, μας "χορέψαν" στο ταψί, "τραγουδήσαμε" μόνοι μας, "τσιρίξαμε" για την ατυχία μας, "πορωθήκαμε" για να φτάσουμε γρήγορα σπίτι μας τρέχοντας λες κι οδηγούσαμε αεροπλάνο, "ξεφύγαμε" από τα όριά μας , "απολαύσαμε" σουβλάκια από τις καντίνες (ο Θεός να τα κάνει σουβλάκια. Γάτα θα φάγαμε.) και βέβαια... "δακρύσαμε" με τη γκαντεμιά που μας έδειρε.
Μετά από μια εβδομάδα λοιπόν, συνειδητοποίησα ότι τελικά με πείραξε περισσότερο απ΄όσο νόμιζα το όλο θέμα. Τόσες μέρες έλεγα, "εντάξει μωρέ, συμβαίνουν αυτά...", τους είχα ξαναδεί άλλωστε και μου'χει έρθει πιο καλά. Τραβήξαμε τα πάνδεινα και δεν είδαμε χαϊρι. Κι όσο σκέφτομαι ότι είχα τρελαθεί να αγοράσω αυτό το περιβόητο εισητήριο την πρώτη μέρα κυκλοφορίας του, τρελαίνομαι!!!!

Και τελικά μετά από όλα αυτά, αναρωτιέμαι: ....αυτός ο π*ύστης που με μούντζωσε, ποιός είναι? Και γιατί?
Κωλόπαιδα απ'το Tel Aviv, τραβήξατε λαχείο.

Έμεινα με την απορία... Κι ένα κομμένο εισιτήριο στο χέρι._