maelstrοm

२०:२० : σάβατο. ένα κτίριο, δύο αίθουσες, δύο καλλιτέχνες, δύο τέχνες... η φωτογραφία και η ζωγραφική. κι είτε το θες, είτε όχι, ταξιδεύεις στη Γαλλία απλά δε το'χεις συνειδητοποιήσει. ένα κτίριο πλημμυρισμένο από χαμόγελα, συγκίνηση, περηφάνεια. κι εσύ στο κέντρο να κοιτάς, να παρατηρείς και να σχολιάζεις σιωπηρά από μέσα σου. κι όλα φαίνονται θολά. εσύ όμως έχεις άλλη άποψη, γιατί είσαι έξω από αυτό το maelstrom. θα μου πεις, ποιός ξέρει τι σημαίνει maelstrom? MAELSTRÖM: ένα ισχυρό, παλιρροιακό ρεύμα στα νησιά Lofoten της Νορβηγίας. Το όνομα της δίνης προέρχεται από τις ολλανδικές λέξεις, malen (συντρίβει) και stroom (ρεύμα).

δεκαπέντε έργα απλώνονται μπροστά σου. δεκαπέντε φωτογραφίες. δεκαπέντε αιχμαλωτισμένες στιγμές. δεκαπέντε κλικ. από όλα έχεις να πάρεις ένα κομμάτι που σ' αρέσει, σίγουρα. κάνεις μια γρήγορη αναδρομή στο παρελθόν για να συνδέσεις τα κλικ με τη πραγματικότητα. ρίχνεις μια γρήγορη ματιά, μόνος. και ύστερα μια δεύτερη πιο προσεκτική. κι ύστερα ακόμη μια, κι ακόμη μια. και ξέρεις ότι πέρα από την αντικειμενική ομορφιά τους, δε μπορείς να παραβλέψεις και αυτό το μικρό κομμάτι, που σε κάνει να σου αρέσουν περισσότερο.
έρχεται η ώρα να πας στη διπλανή αίθουσα, στο green room. ένα άδειο, σκοτεινό, πράσινο δωμάτιο που παίρνει ζωή από το "no signal" που αντικατοπρίζεται μπροστά σου. 3,2,1... "σσσσσστ. ξεκινάει". και τότε συνειδητοποιείς ότι όντως το δωμάτιο παίρνει ζωή. κι εσύ περισσότερη. κάθεσαι αμίλητος και βλέπεις τα χαμόγελα, τη συγκίνηση και την περηφάνεια για δεύτερη φορά. κι όλα είναι θολά. και μετά από έξι λεπτά και κάτι δευτερόλεπτα συνδέεις το κάθε κομμάτι στο σωστό μέρος του παζλ. είσαι μέσα στη δίνη. κι όλα είναι θολά.
εδώ είναι όλα ξεκάθαρα... συγχαρητήρια._

Time to regret

Για κάποιο λόγο, μου άρεσε ΠΑΡΑ πολύ αυτή η φωτογραφία.
Το ξέρω ότι είναι λίγο μακάβρια, λίγο παράξενη, λίγο πέρα από τις συνηθισμένες... αλλά εμένα πολύ μου άρεσε. Άσε που το τοπίο μου θυμίζει εικόνες που έχω δει από τον πλανήτη Άρη.
Το ξέρω ότι δεν ασχολούμαι με τη φωτογραφία, ούτε ξέρω να βγάζω φωτογραφίες και προφανώς ούτε θα μάθω και ποτέ. Πήρα μια ψιλοκαλή φωτογραφική και απλά το παλεύω για να μάθω να την χρησιμοποιώ. Ούτε το manual δεν έχω διαβάσει (sorry Θωμά, θα το κάνω) και ήδη πάνε 4 μήνες από τότε που την αγόρασα.
Συνειδητοποίησα όμως ότι τελικά είναι ένας δημιουργικός τρόπος να εκφράζεσαι. Congrats σε όσους το κάνουν επαγγελματικά και το γουστάρουν. Μπορείς να βγάλεις τρελό άχτι και να βγει και κάτι ωραίο στη τελική.
Α!By the way. Το μέρος δεν είναι άλλο από την Πύλη Τρικάλων, κάτω από το πέτρινο γεφύρι. Όσο για το όνομα της φωτογραφίας είναι όντως το "time to regret".

Thanx for watching._

We chose the moon.

Χθες, μετά από καιρό πήγα σε live. Αν και η Λάρισα δεν φιλοξενεί ιδιαίτερα οποιουδήποτε είδους καλλιτέχνη, πέραν μπουζουκόβιου, οι 'Ινφο χθες μας έκαναν την τιμή. Δόξα το Θεό που κάποιοι σκέφτονται κι εμάς που δεν πατάμε στα μπουζούκια και θέλουμε να ακούσουμε κάτι διαφορετικό.

Έτσι λοιπόν, ο κύριος Lookman (a.k.a. Παναγιώτης Λουκουμάς), ο κύριος Echonomist (a.k.a. Πέτρος Μαγκανάρης) και η δεσποινίς Δέσποινα Τερζίδου μας χάρισαν μια σχεδόν υπέροχη βραδιά τόσο με ταξιδιάρικες μουσικές όσο και με δυνατά beat. Γιατί λέω σχεδόν? Αν εξαιρέσεις τα 2-3 ηχητικά προβληματάκια που προέκυψαν, το ποτό του Mr. R που μύριζε λιωμένο πλαστικό, την ηλίθια φωτογραφική μου μηχανή που χθες θυμήθηκε να κολλήσει και να μη με αφήσει να απαθανατίσω τους ρυθμούς της "Μάζας" και της "Περιπλανέτας" και την ξανθιά σκυλού που καθόταν από πίσω μας και συνέχεια παραπονιόταν ότι ο ήχος στα αυτιά της μοιάζει παραμόρφωση και θα'θελε να ακούει Βασίλη Τερλέγκα, νομίζω το σχεδόν επιχειρηματολογείται μια χαρά.
Δε μπορώ να κρύψω βέβαια πως η μουσική τους μου θύμισε ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ Κωνσταντίνο Β, μιας που τον είχα και πρόσφατο. Επίσης δεν μπορώ να κρύψω όμως πως... παίζει πλέον να είναι και καλύτεροι από τον Βήτα. Οι τρεις υπέροχοι Ίνφο λοιπόν μας έκαναν να νιώσουμε κάτι περισσότερο από cosy, δίνοντας μας την εντύπωση πως είμασταν μια μεγάλη παρέα που ως δια μαγείας εμφανίστηκαν μπροστά τους δύο laptop, δύο κιθάρες και τρία μικρόφωνα και αφέθηκαν σε ένα ηλεκτρονικόποπκινηματογραφικόχορευτικόμελαγχολικό μουσικό ταξίδι.
Απ'την άλλη ενθουσιάστηκα πολύ με το πόσο "ετοιμοπόλεμοι" ήταν, ξεπερνώντας τα τερτίπια του laptop με κιθαριστικές μελωδίες και υπέροχα φωνητικά στους ρυθμούς των Flock of Seagulls και Mazzy Star. Για να μην αναφέρω το πόσο ευγενικός ήταν ο κύριος Echonomist, που δεν είχε ίχνος ψωνίστικου ύφους τόσο στην ομιλία του, όσο και στη "δημιουργικότητα" του πάνω στη σκηνή... Πόσο παραμυθένια ήταν η δεσποινίς Δέσποινα με τα φωνητικά της και το χαμόγελό της.. Και πόσο πορωμένος (με την καλή έννοια) ήταν ο κύριος Lookman με τις κιθάρες του. Φαινόταν ότι το απολαμβάνει τόσο πολύ, που μας έκανε να το απολαμβάνουμε το ίδιο και περισσότερο.
Όσοι δεν ήρθατε, χάσατε.

Congats guys. We chose the moon... with you._

What it's all about

Καλή χρονιά. Καλή χρονιά. Καλή χρονιά. Εύχομαι σε όλους σας να είναι μια υγιής, χαρούμενη, πετυχημένη (και όλα αυτά τα κλασσικά) χρονιά! Για μένα το 2009 ήταν συμπαθητική χρονιά. Εύχομαι όλες οι επόμενες να γίνονται ολοένα και συμπαθέστερες! Έχω 3-4 μέρες που γύρισα από Πήλιο. Εξαιρετικά ήταν. ΠΟΛΥ ήρεμα, ΠΟΛΥ οικογενειακά, ΠΟΛΥ "αλλιώτικα" ωραία. Είχα και χρόνο να σκεφτώ διάφορα. Τελικά όταν ξεφεύγεις από όλα, συνδέεις πολλά κομμάτια και βλέπεις πιο καθαρά. Και συνεπώς βγάζεις και τα συμπεράσματά σου. Αφού λοιπόν τα σκέφτηκα μόνη μου, τα συζητήσαμε και με κανά 2 ακόμα. Τελικά δεν είμαι η μόνη που έχει αυτή την άποψη για τη φιλία. Φιλία... Φιλία... Φιλία... Για να δούμε. Φιλία: ο πνευματικός και συναισθηματικός δεσμός που ενώνει μεταξύ τους δύο ή περισσότερα πρόσωπα. Έτσι τουλάχιστον γράφει το λεξικό. Στο δικό μου λεξικό, έχει ξεθωριάσει αυτή η λέξη. Φιλία σημαίνει παρέα. Δεν υπάρχει ούτε πνευματικός, ούτε συναισθηματικός δεσμός. Είναι πλέον απλά παρέα. Θα αναρωτιέστε που βρίσκω το κακό σε αυτό. Για τους "φίλους" μου, πουθενά. Για μένα όμως? Πφφφ... Ώρες ώρες είμαι πολύ αφελής. Και μου το'λεγε από πάντα η Λενάρα: "φίλο θα έχεις έναν maximum. κι αυτόν, αν σταθείς τυχερή". Πολύ γκαντεμιά έχει πέσει τα τελευταία 25 χρόνια! Χο χο χο!!! Θυμάμαι τότε που γράφαμε σε όλα τα τετράδια, βιβλία, τοίχους, θρανία "N+...=B.F.F.E". Και μετά ήρθε και κόλλησε το "T.D.T.U.A". Τςςςς! Που να ξέραμε. Άλλα μας είχαν πει. Όπως και ο Άγιος Βασίλης, έτσι κι η φιλία. Απλά δεν υπάρχει. Τι στεναχωρητικό όταν το συνειδητοποιείς. Μια αξία τόσο "δυνατή", να είναι απλά καμουφλαρισμένη σε κάτι που δε πάει το μυαλό σου. Σε συμφέρον, χάσιμο χρόνου, λόγια και χαμόγελα.

Τελικά ανήκω σε αυτούς που το πάθημα, δεν τους γίνεται μάθημα. Παίζει να αλλάξει αυτό? Αν ναι, πολύ θα το'θελα. ΤΩΡΑ κιόλας. Μη το καθυστερούμε. Ε φανταστικέ μου Θεούλη??? Δε με βαρέθηκες τόσο καλή? Ρίξε λίγο bitch dust να έρθουμε στα συγκαλά μας. Ή έστω, γράψε μου ένα καινούργιο λεξικό να ξέρουμε τι μας γίνεται. Ή το καλύτερο: κάνε με αναίσθητη!!!! Σε ευχαριστώ τόοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοσο πολύ. Περιμένω ανυπόμονα. Αμήν._

P.S. Η φωτογραφία είναι το αποτέλεσμα της "Google" για την αναζήτηση: "friends are forever". True._

Make a wish

Πριν λίγο μπήκα σπίτι. Είχα πάει σινεμά, στο "New York, I love you". Δε ξετρελάθηκα, αλλά εντάξει. Μέσα στην ταινία λοιπόν, ειπώθηκε η ατάκα "make a wish". Συνηθισμένη, πάρα πολύ συνηθισμένη θα έλεγα. Αλλά δεν ξέρω γιατί μου κόλλησε.
Τις προάλλες κιόλας, με είχαν ρωτήσει τι εύχομαι για το 2010. Wish κι αυτή λοιπόν. Και ζήτησα τα συνηθισμένα και tres banal που λένε όλοι. Αυτά ήθελα όμως. Κι αυτά θέλω. Θέλω και πολλά ακόμη βέβαια, αλλά δεν είναι πρώτα στη λίστα μου I guess.
Τελοσπάντων, εκεί που ήθελα να καταλήξω... Διάβαζα τα tweets της Σωτηροπούλου. Και σε ένα από αυτά έλεγε: "παρακαλούνται οι losers να αποχωρήσουν απο τη ζωή μου. Ευχαριστώ".
Άγιε μου Βασίλη, κι εγώ το θέλω αυτό. Πάρτους από το χεράκι και πήγαινε τους σε ένα μέρος μόνους τους να μιζεριάσουν, ειλικρινά δηλαδή. Please, please, please, please.

Ευχαριστώ.