Explode and.. explore.

Δε μου τυχαίνει συχνά, αλλά όταν με πιάσει, μ'έπιασε.
Είναι από τις φορές που θέλω να τα παρατήσω όλα και όλους, να σηκωθώ να φύγω και να αφήσω πίσω μου κάθετι αρνητικό, αγχωτικό, κακό και στενάχωρο.
Θέλω να πετάξω το κινητό, να πάρω το αμάξι και να ξεκινήσω για το μέρος "αλλού". Δε ξέρω που θα βρίσκεται ακριβώς, ή μάλλον... κάτι φαντάζομαι. Θα'ναι κάθε λεπτό αλλού. Μακριά από όοοοοοοοοοοοολα αυτά που τριγυρνάνε στο μυαλό μου και με κατατρώνε μέσα μου.
Δε ξέρω αν εσάς σας φαίνεται παράξενη η σκέψη μου κι ειλικρινά δε με νοιάζει καν. Για μένα αυτή τη στιγμή φαντάζει ιδανική. Ένα μέρος κατάλευκο, γεμάτο θύμισες και αναμνήσεις... Γεμάτο μουσική, που τίποτα δεν θα ξεχωρίζει και θα χάνεσαι μέσα σε απέεεεεεεεεεεραντο λευκό φόντο... Και θα ηρεμεί το μυαλό σου από όλα. Και θα μειώνονται οι χτύποι της καρδιάς σου που τώρα τρέχουν σαν τρελοί. Και θα ηρεμείς. ΘΑ ΗΡΕΜΕΙΣ.
Ώρες ώρες σκέφτομαι ότι θα'θελα να πρωταγωνιστώ στο "Eternal sunshine of the spotless mind". Ότι δε μου αρέσει, απλά να πηγαίνω και να το σβήνουν από το κεφάλι μου. Και να συνεχίζω ξέγνοιαστη. Πόσο τέλειο φαντάζει αυτή τη στιγμή. Πόσο τέλειο...........
Και πόσο μακρινό...___/\____/\___

Όταν τα πράγματα ξεφεύγουν από κάθε όριο...

Ανήκω κι εγώ σε αυτούς που έχουν facebook. Σε αυτούς που τους παρακολουθεί η CIA, όπως λέει κι ο Σπύρος.
Εν γνώση μου το έχω και επίσης εν γνώση μου, ανέχομαι αυτά που "διαδραματίζονται" εκεί μέσα. Δε με ενοχλεί να βλέπουν οι άλλοι τις photo μου, δε με ενοχλεί να διαβάζουν τα status μου και τα διάφορα που ποστάρω. Δε με ενοχλεί να έχει 7.000.000 νέα στο newsfeed, δε με ενοχλούν τα πανηλίθια groups. Δε με ενοχλεί να με σχολιάζουν, άλλωστε δεν χρειάζονται το facebook για να το κάνουν. Δε με ενοχλεί τίποτα από όλα αυτά και τα άλλα τόσα.
Σήμερα όμως εξοργίστηκα. Εδώ και κανά μήνα, το facebook έγινε ο πληροφοριοδότης μου για γεγονότα που δυστυχώς πλέον τα μαθαίνεις από εκεί. Είχα μπει λοιπόν στο profile από μια φίλη, να ευχηθώ για τα γενέθλια της. Για να μη μακρυγορώ, συμπέρανα ότι η Χ. έχει "φύγει". Είναι εκεί, ψηλά. Αφού μου κόπηκαν 10 φορές τα πόδια και ακόμα αδυνατώ να το συνειδητοποιήσω, από εκείνη τη μέρα μπαίνω σχεδόν κάθε μέρα στο profile της. Μακάβριο, το ξέρω, αλλά ειλικρινά δεν ξέρω γιατί το κάνω. Ίσως επειδή δεν πρόλαβα να τη γνωρίσω πολύ και προσπαθώ να τη μάθω μέσα από τα γραφόμενα άλλων.
Τελοσπάντων, δεν έχει σημασία... Αυτό που με έβγαλε από τα ρούχα μου, ήταν το "event" που πήρε το μάτι μου. ΈΧΕΤΕ ΞΕΦΥΓΕΙ ΕΝΤΕΛΩΣ???? ΠΑΣ ΚΑΛΑ ΚΟΣΜΕ??? Διοργανώνεις event για τα 40ήμερα ενός ανθρώπου που έφυγε??? Είμαστε με τα καλά μας? Και άντε το κάνεις... Κοτσάρεις τη φωτογραφία του κηδειόσημου και επιβεβαιώνεις ότι είσαι ηλίθιος, προσκαλώντας στο event κι άλλα άτομα??? ΠΑΜΕ ΚΑΛΑ? Και οι "καλεσμένοι" μπαίνουν και στη διαδικασία να απαντήσουν "might attend" ή "confirmed guests"??? ΟΤΙ ΝΑ'ΝΑΙ??
Τι να πω... Πραγματικά έχω μείνει με το στόμα ανοιχτό. Δεν είναι τρόπος αυτός για να τιμάς και να θυμάσαι έναν άνθρωπο που είναι μακριά. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ. Πότε θα το καταλάβετε ασυνείδητοι facebook addicts?
Sorry για το ξέσπασμα, αλλά ΕΛΕΟΣ. Μη τα ισοπεδώνουμε όλα.

Χριστινάκι, να'σαι καλά. Και να φωτίζεις τον ουρανό με το λαμπερό σου χαμόγελο. Γιατί σίγουρα μας βλέπεις και χαμογελάς.

Ν.

unique._

Burial makes me wanna marry him. I just love him. His music is so f*ckin' special.
Every track, EVERY track, is always like a trip. A trip in your mind and your feelings. There are times that he makes me wanna cry. He makes me wanna smile. He makes me wanna scream. I don't really know. But he does something to me and... I like it.

His sound is always recognizable, among thousand of tracks.
m.o. gave me some extra info for Burial. He told me that he always uses vocals in his tracks, that are neither female nor male vocals. Maybe that's what drive us crazy. Maybe not. I don't know.

"Fostercare" is one of his latest tracks. I cannot say more than... unique._

Last night I was dreamin' with this track.
I love him, did I mention that???

collapse collide.

we sure do._

raw truth.

OR









This is it.
Details tomorrow.

...in the air tonight.

Three days ago, I heard something new. I want to share it with you.

Everybody knows the track of Phil Collins - In the air tonight. Great hit, a track-symbol for his career. Well, does anybody knows why he wrote this track? I haven't notice the lyrics, until now.

The story says that when he was a young boy, he was with his best friend playin' happy... He went for a little while two steps further, to catch the ball or so. A moment later, an unconscious driver run over his best friend and killed him. Instead of helping him, or calling the police the driver looked around, saw noone, got in his car and drove away. Phil Collins saw him, he was there... He never forgot his face.

Years later, Phil Collins became famous etc but couldn't forget. He knew who the driver was. So, one day he sent him an invitation for his concert as a gift. Of course he didn't know what to expect. He went to the stadium to realise he was the only one invited. So... Phil Collins sang this track and it all came back to him.

Quite chilly, huh? Well, waste three minutes of your time to take a closer look to the lyrics. I was stunned.